LeyL || LeyL-iN a$Kı

[LeyL]

Gülüyor şehir..
Yanmakta Güzeldir Bazen Tüm sevinçleri kucaklayıp bana armağan ediyor..
Dağılıveriyor hüzünlü bulutlar bir çırpıda..
Derin bir huzur kaplıyor sokakları ..
Ve hareketleniyor yüreğim uçacakmışçasına..
Utanıyor şehrin asık yüzü sana bakıp..
Tebessümler art arda diziliyor dudaklarımda..
Sen gülünce;ben de gülüyorum..
susuyorÇıtı çıkmıyor hüzünlerin..
Koşar adım uzaklaşıyor ulaşılmaz hayallerim..
Susuyor vadesi dolmuş suskunluğum sen konuşurken..
Sözlerine sarılarak uyuyorumsessizliğin yerine..
benden gidiyor şehir..
Güneşini sırtına sarıp kayboluyor umutlarım ufukta..
Yollarım yollarına düşüyor peşin sıra..
Gölgen görülmez oluyor saçlarımda..
Ve ben öylece kalakalıyorum koca bir boşlukta..
Tıpkı annesinin elini bırakıp kaybolmuş bir çocuk gibi..
Öksüz ve yetim..
Sen Gelince...
Sen Gülünce...
Sen konuşunca...
Sen susunca...
Sen gidince...
Vaz geçemiyorum iki nokta arasındaki gel-gitlerden..
Ya gel..
Ya git..
Yanıyor bu şehir içimdeki yangınımla..
Söndürmek mi? Ne çare..
Yanmakta Güzeldir Bazen..
Yakan Değerliyse...

[LeyL]

Hayır sus!

Gitmeni anlarım ama sus.

Bahanelerini cüzdanına kaldır..

"Gitmek zorundayım"la başlayan cümlelerini ağzının içine topla...

Küçükken öğrenememişsin...


''Ağzında yalan varken konuşma...! "

Özdemir Asaf

...

[LeyL]

Bazen gidecek hiç bir yerim olmuyor benim.

Bir korkuluk gibi dikiliyorum insanların ortasında.

Bu bayatlamış gezegende bu ıssız hükümdarlıkta ne kadar yer adı ve ne kadar sıfat varsa antik çağdan kalma ölü sözcüklere dönüşüyor.

Arızalı bir pusula parlıyor güneşin alnıma değdiği yerde.

Güneşin alnıma değdiği yerde bütün yönler silikleşiyor bütün yollar dürülüyor.

[LeyL]

Bana lazım olan sakınımsız konuşmak.
Yeri zamanı geldiğinde kendi sesimle
Gelmişimiz geçmişimiz bugünümüz yarınımız için
Kendi rengimizce yüksek sesle konuşmak..